En toen was het stil, oorverdovend stil…. Door het dikke pak sneeuw maar ook door mijn lieve vriendin
Gisterenavond overleden in het verpleeghuis
Veel te jong
Ik ga haar zo missen…
Al onze tuinpraat, het uitwisselen van zaden, bloemen en groenten
De overeenkomsten van haar oudste kleindochter en mijn look-a-like
En alle boeken die we samen lazen en uitwisselden
De bezoekjes, de theetjes en ons lijntje zoals we dat altijd noemde
Gewoon als heel betrokken mooi mens, altijd zo belangstellend en meelevend..
Gewoon niet te bevatten dat er geen appjes meer zullen komen… Kanker is wel zo’n rotziekte! Zeker als het in je hoofd gaat wonen
De laatste maanden stuurde ik haar nog foto’s als ik aan het wandelen was. Ik grapte dan: ik neem je weer mee hoor op mijn schouders….
En deze foto maakte ik…met tranen in mijn ogen wetende dat ze nooit meer mee zal wandelen in foto’s…. Alleen nog in gedachten
Lieve Yvon ik ga je missen maar ben zo blij dat je een gedeelte in mijn leven was….Bedankt voor alle mooie herinneringen
Fijn dat je geen strijd meer hoeft te leveren….. Maar als er één altijd alle tegenslagen heeft overwonnen was jij het wel..
En ik heb het je beloofd…..het boek wat look-a-like en ik aan het schrijven zijn gaat er komen… En jouw kleinkinderen gaan die krijgen
Lieve Von, tot ooit
